Forma prawna działalności

Działalność gospodarcza definiowana jest w kilku aktach prawnych. Najbardziej trafną definicję zawiera ustawa z dnia 2 lipca 2004 roku o swobodzie działalności gospodarczej.

Działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Na uwagę w tym miejscu zasługuje także osoba przedsiębiorcy, bowiem przedsiębiorcą w rozumieniu ustawy jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna nie będąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną - wykonująca we własnym imieniu działalność gospodarczą. Za przedsiębiorców uznaje się także wspólników spółki cywilnej w zakresie wykonywanej przez nich działalności gospodarczej Zgodnie natomiast z Ustawą z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych z późniejszymi zmianami, ilekroć mowa jest o pozarolniczej działalności gospodarczej- oznacza to działalność zarobkową wykonywaną w sposób zorganizowany i ciągły, prowadzoną we własnym imieniu i na własny lub cudzy rachunek...



. Do wyboru prawnej formy prowadzenia działalności gospodarczej niezbędne jest też określenie osoby prawnej i osoby fizycznej.

• osoba prawna to połączone zasobów ludzkich i materialnych w celu realizacji określonego celu. Tak połączony zespół wyżej wymienionych zasobów ma wyodrębnioną jednostkę organizacyjną, której nadaje się osobowość prawną. Taka jednostka ma zdolność do czynności prawnych a więc może być stroną w umowach czy na przykład może zaciągać zobowiązania. Jest to twór abstrakcyjny i nie jest namacalny. Kwestie wspólne dla wszystkich osób prawnych są regulowane przez kodeks cywilny, który też ustanawia jedną z tych osób, a mianowicie skarb państwa. Inne osoby prawne są ustanawiane przez ustawy szczególne. Do najważniejszych należą: spółka akcyjna, spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, spółdzielnia przedsiębiorstwo państwowe, gmina, powiat, województwo, kościół i poszczególne jego jednostki organizacyjne, wyższa uczelnia, fundacja, partia polityczna, stowarzyszenie, samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej, związek zawodowy
• osoba fizyczna to każdy człowiek określony przez przepisy kodeksu cywilnego. Osobą fizyczną jest się od chwili urodzenia do chwili śmierci. Sam fakt bycia osobą fizyczną daje nam zdolność do czynności prawnych. Jest ona co prawda uzależniona od kilku czynników, ale nabywa się ją jakby automatycznie
  

Różnorodność form prawnych związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, a także trudności w wywiązywaniu się z obowiązków wynikających z ustaw prawnych i podatkowych powoduje, że najczęściej działalność gospodarcza prowadzona jest w dwóch formach:

• jednoosobowa działalność gospodarcza osoby fizycznej
• spółka cywilna osób fizycznych.
  

Jednoosobowa działalność gospodarcza to bardzo prosta i przejrzysta forma prowadzenia działalności zarobkowej. Jest ona prosta zarówno w swojej strukturze jak i ze względów formalnych. Osoba fizyczna jest jednocześnie pracownikiem jak i pracodawcą. Samemu ustala się tu prawa i obowiązki. Nie ma kierowników czy dyrektorów pilnujących, czy są realizowane zamierzone cele. Jednak należy pamiętać, że taka swoboda wiąże się z jednym bardzo poważnym problemem. Tym problemem jest odpowiedzialność wobec osób trzecich. Dotyczy to zarówno pracowników jak i kontrahentów. Odpowiada się wobec nich zwłaszcza materialnie, bowiem w zasadzie majątek prywatny takiej osoby, a majątek wynikający z prowadzonej działalności gospodarczej to właściwie jedno i to samo. Za zaciągnięte zobowiązania odpowiada się całym posiadanym majątkiem. Należy więc pamiętać, że prostota w formie prowadzonej działalności to gwarancja dla kontrahentów, że ich należności będą uregulowane. Oczywiście jest tu kilka tak zwanych wyjść ewakuacyjnych dla osoby prowadzącej firmę i można próbować się zabezpieczać przed ryzykiem związanym z utratą płynności finansowej, jednak w małym zakresie. Zatem zanim wybierzesz taką formę prowadzenia działalności pomyśl, czy nie warto pozbyć się majątku? Czy nie przepisać swojego majątku na najbliższych lub czy nie zwiększyć uwagi na wypłacalność swoich klientów? Ich sytuacja finansowa ma bowiem bardzo duży wpływ na naszą sytuację finansową i na naszą zdolność do wywiązywanie się ze swoich zobowiązań. Rozwiązanie to ma więc wady i zalety.

Spółka cywilna osób fizycznych to prawnie i podatkowo połączone dwie lub kilka osób fizycznych w celu realizacji określonego celu gospodarczego. Ważnym dokumentem związanym ze spółką cywilną jest umowa spółki cywilnej. W umowie takiej zawarte są bardzo ważne elementy szczegółowo związane z prawami i obowiązkami wspólników. Do najważniejszych elementów umowy spółki cywilnej należy zaliczyć:

• datę i miejsce zawarcia umowy oraz datę i miejsce rozpoczęcia działalności
• określenie jaki udział w osiąganych przychodach spółki mają ich wspólnicy
• określenie jaki udział w kosztach spółki mają ich wspólnicy
• określenie firmy czyli nazwy pod którą będzie wykonywana działalność
• szczegółowe określenie praw i obowiązków wszystkich wspólników
• określenie okresu na jaki zostaje zawarta spółka.
  

W spółce cywilnej podobnie jak i w przypadku osoby fizycznej która sama prowadzi działalność gospodarczą za zobowiązania spółki odpowiada spółka swoim majątkiem jak i majątkiem poszczególnych wspólników. Odpowiedzialność ta jest solidarna co w praktyce jest korzystne wówczas gdy majętność wspólników jest podobna. Za zobowiązania bowiem płaci swoim majątkiem każdy wspólnik bez względu na udziały w spółce. Zatem jeżeli jeden wspólnik jest bardziej zamożny i wypłacalny to przy egzekucji komorniczej można z jego majątku ściągnąć całość zobowiązań spółki, a dopiero w drugiej kolejności wspólnicy względem siebie muszą dochodzić roszczeń. Aby mogła istnieć spółka cywilna musi być co najmniej dwóch wspólników. Ale ich ilość jest w zasadzie nieograniczona. Ponieważ każdy ze wspólników jest oddzielnym przedsiębiorcą, wszystkie nazwiska muszą istnieć w nazwie spółki. Każdy ze wspólników rozlicza się oddzielnie z podatku dochodowego od osób fizycznych, natomiast jeżeli chodzi o podatek od towarów i usług to podatnikiem i płatnikiem jest spółka posiadająca oddzielny numer identyfikacji podatkowej NIP. Numer REGON także jest jeden dla wszystkich wspólników. Jeżeli chodzi natomiast o ubezpieczenia społeczne i ubezpieczenia zdrowotne to płatnikiem może być zarówno spółka jak i mogę to być poszczególni wspólnicy. Doradzam jednak drugą wersję kiedy płatnikami składek są poszczególni wspólnicy. Wyłącza to w zasadzie odpowiedzialność poszczególnych wspólników względem ich samych za niezapłacone składki wobec zakładu ubezpieczeń społecznych. Polecanym i optymalnym rozwiązaniem jest spółka osób zaufanych. W trakcie realizowania celów gospodarczych napotykamy na wiele utrudnień i komplikacji. Zdarza się że spółka stoi przed ważnymi dla niej samej dylematami. Jedność poglądów, współpraca i kompromis to niewątpliwe atuty zwiększające szanse istnienia podmiotu w dłuższym okresie czasu. Na początku zawiązywania spółki warto dokładnie określić co, jaki wspólnik ma w spółce robić, za co jest odpowiedzialny. Finansami powinna zajmować się odpowiedzialna osoba, która będzie tłumaczyć innym osobom wydatki i która przygotowywać będzie jasne i klarowne sprawozdania finansowe spółki pozostałym wspólnikom tak, aby wszystko przebiegało uczciwie i jawnie. Realizacja przez każdego wspólnika oddzielnie różnych indywidualnych celów nie wróży długiego funkcjonowania podmiotu.


Wzory listów motywacyjnych i CV

Zobacz też: rektor - oferty pracy, tłumacz - oferty pracy, Dobrze płatne zawody