Ordynacja podatkowa.

(tekst ujednolicony na podstawie Dz. U. z 2005 r. Nr 8. poz. 60, Nr 85 poz. 727, Nr 86 poz. 732 i
Nr 143 poz. 1199 oraz z 2006 r. Nr 66, poz. 470, Nr 104, poz. 708, Nr 143, poz. 1031, Nr 217,
poz. 1590 i Nr 225, poz. 1635)
w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2007 r.
DZIAŁ I
PRZEPISY OGÓLNE
Art. 1. Ustawa normuje:
1) zobowiązania podatkowe;
2) informacje podatkowe;
3) postępowanie podatkowe, kontrolę podatkową i czynności sprawdzające;
4) tajemnicę skarbową.
Art. 2. § 1.



Przepisy ustawy stosuje się do:
1) podatków, opłat oraz niepodatkowych naleŜności budŜetu państwa oraz budŜetów jednostek
samorządu terytorialnego, do których ustalania lub określania uprawnione są organy
podatkowe;
2) (uchylony);
3) opłaty skarbowej oraz opłat, o których mowa w przepisach o podatkach i opłatach lokalnych;
4) spraw z zakresu prawa podatkowego innych niŜ wymienione w pkt 1, naleŜących do
właściwości organów podatkowych.
§ 2. JeŜeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, przepisy działu III stosuje się równieŜ do
opłat oraz niepodatkowych naleŜności budŜetu państwa, do których ustalenia lub określenia
uprawnione są inne niŜ wymienione w § 1 pkt 1 organy.
§ 3. Organom, o których mowa w § 2, przysługują uprawnienia organów podatkowych.
§ 4. Przepisów ustawy nie stosuje się do świadczeń pienięŜnych wynikających ze stosunków
cywilnoprawnych oraz do opłat za usługi, do których stosuje się przepisy o cenach.
Art. 3. Ilekroć w ustawie jest mowa o:
1) ustawach podatkowych - rozumie się przez to ustawy dotyczące podatków, opłat oraz
niepodatkowych naleŜności budŜetowych określające podmiot, przedmiot opodatkowania,
powstanie obowiązku podatkowego, podstawę opodatkowania, stawki podatkowe oraz
regulujące prawa i obowiązki organów podatkowych, podatników, płatników i inkasentów, a
takŜe ich następców prawnych oraz osób trzecich;
2) przepisach prawa podatkowego - rozumie się przez to przepisy ustaw podatkowych,
postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego
opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów
międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a takŜe przepisy aktów
wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych;
3) podatkach - rozumie się przez to równieŜ:
a) zaliczki na podatki,
b) raty podatków, jeŜeli przepisy prawa podatkowego przewidują płatność podatku w ratach,
c) opłaty oraz niepodatkowe naleŜności budŜetowe;
4) księgach podatkowych - rozumie się przez to księgi rachunkowe, podatkową księgę
przychodów i rozchodów, ewidencje oraz rejestry, do których prowadzenia, do celów
podatkowych, na podstawie odrębnych przepisów, obowiązani są podatnicy, płatnicy lub
inkasenci;
5) deklaracjach - rozumie się przez to równieŜ zeznania, wykazy oraz informacje, do których
składania obowiązani są, na podstawie przepisów prawa podatkowego, podatnicy, płatnicy i
inkasenci;
6) ulgach podatkowych - rozumie się przez to przewidziane w przepisach prawa podatkowego
zwolnienia, odliczenia, obniŜki albo zmniejszenia, których zastosowanie powoduje obniŜenie
podstawy opodatkowania lub wysokości podatku, z wyjątkiem obniŜenia kwoty podatku
naleŜnego o kwotę podatku naliczonego, w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i
usług, oraz innych odliczeń stanowiących element konstrukcji tego podatku;
7) zwrocie podatku - rozumie się przez to zwrot róŜnicy podatku lub zwrot podatku naliczonego
w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług, a takŜe inne formy zwrotu podatku
przewidziane w przepisach prawa podatkowego;
8) niepodatkowych naleŜnościach budŜetowych - rozumie się przez to niebędące podatkami i
opłatami naleŜności stanowiące dochód budŜetu państwa lub budŜetu jednostki samorządu
terytorialnego, wynikające ze stosunków publicznoprawnych;
9) działalności gospodarczej - rozumie się przez to kaŜdą działalność zarobkową w rozumieniu
przepisów o swobodzie działalności gospodarczej, w tym wykonywanie wolnego zawodu, a
takŜe kaŜdą inną działalność zarobkową wykonywaną we własnym imieniu i na własny lub
cudzy rachunek, nawet gdy inne ustawy nie zaliczają tej działalności do działalności
gospodarczej lub osoby wykonującej taką działalność - do przedsiębiorców;
10) cenie transakcyjnej - rozumie się przez to cenę przedmiotu transakcji zawieranej pomiędzy
podmiotami powiązanymi w rozumieniu przepisów prawa podatkowego dotyczących
podatku dochodowego od osób fizycznych, podatku dochodowego od osób prawnych oraz
podatku od towarów i usług;
11) podmiocie krajowym - rozumie się przez to podmiot krajowy w rozumieniu przepisów prawa
podatkowego dotyczących podatku dochodowego od osób fizycznych i podatku
dochodowego od osób prawnych oraz zagraniczny zakład, w rozumieniu tych przepisów,
połoŜony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
12) podmiocie zagranicznym - rozumie się przez to podmiot zagraniczny w rozumieniu
przepisów prawa podatkowego dotyczących podatku dochodowego od osób fizycznych i
podatku dochodowego od osób prawnych oraz zagraniczny zakład podmiotu krajowego w
rozumieniu tych przepisów, połoŜony poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Art. 3a. § 1. Podania oraz deklaracje określone w rozporządzeniu wydanym na podstawie §
3 mogą być składane za pomocą środków komunikacji elektronicznej.
§ 2. Organ podatkowy lub elektroniczna skrzynka podawcza systemu teleinformatycznego
administracji podatkowej potwierdza, w formie elektronicznej, złoŜenie deklaracji lub podania za
pomocą środków komunikacji elektronicznej.
§ 3. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,
rodzaje deklaracji, które mogą być składane za pomocą środków komunikacji elektronicznej,
mając na względzie potrzebę stopniowego upowszechniania elektronicznej formy kontaktów z
organami podatkowymi oraz częstotliwość składania deklaracji.
Art. 3b. § 1. Deklaracja składana za pomocą środków komunikacji elektronicznej powinna
zawierać:
1) dane w ustalonym formacie elektronicznym, zawarte we wzorze deklaracji określonym
w odrębnych przepisach,
2) jeden podpis elektroniczny.
§ 2. Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z ministrem
właściwym do spraw informatyzacji określi, w drodze rozporządzenia:
1) strukturę logiczną deklaracji i podań składanych za pomocą środków komunikacji
elektronicznej;
2) sposób przesyłania deklaracji i podań za pomocą środków komunikacji elektronicznej;
3) rodzaje podpisu elektronicznego, którymi powinny być opatrzone poszczególne typy
deklaracji lub podań.
§ 3. Wydając rozporządzenie, o którym mowa w § 2, minister właściwy do spraw finansów
publicznych powinien uwzględnić:
1) potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa, wiarygodności i niezaprzeczalności danych
zawartych w deklaracjach i podaniach oraz potrzebę ich ochrony przed
nieuprawnionym dostępem;
2) limity wysokości zobowiązania podatkowego, kwoty nadpłaty lub zwrotu podatku
wynikających z deklaracji i rodzaj podatku, którego dotyczy deklaracja, a takŜe
wymagania dla poszczególnych rodzajów podpisu określone w przepisach o podpisie
elektronicznym, w szczególności dotyczące weryfikacji podpisu i znakowania czasem.
Art. 3c. § 1. Podatnik lub płatnik zamierzający składać deklaracje w formie
elektronicznej:
1) zawiadamia o tym naczelnika urzędu skarbowego właściwego w sprawie ewidencji
podatników i płatników oraz
2) wskazuje osobę lub osoby upowaŜnione do składania deklaracji w tej formie i
podpisywania deklaracji podpisem elektronicznym.
§ 2. Podatnik lub osoba upowaŜniona, o której mowa w § 1 pkt 2, składa za pomocą
środków komunikacji elektronicznej zgłoszenie upowaŜnienia.
§ 3. Deklaracje mogą być składane za pomocą środków komunikacji elektronicznej po
potwierdzeniu zgodności danych zawartych w zawiadomieniu z danymi podanymi w
zgłoszeniu. Potwierdzenie następuje w formie zaświadczenia wydanego przez naczelnika
urzędu skarbowego w terminie miesiąca od dnia złoŜenia zgłoszenia. Zaświadczenie moŜe
być takŜe wydane w formie elektronicznej.
§ 4. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze
rozporządzenia:
1) tryb składania oraz wzór zawiadomienia, o którym mowa w § 1,
uwzględniając dane identyfikujące podatnika lub płatnika, dane identyfikujące
osobę upowaŜnioną do elektronicznego podpisywania deklaracji, a takŜe zakres
jej upowaŜnienia;
2) tryb składania zgłoszenia oraz strukturę logiczną zgłoszenia, o którym mowa
w § 2, uwzględniając dane identyfikujące podatnika lub płatnika, dane
identyfikujące osobę upowaŜnioną oraz zakres jej upowaŜnienia do
elektronicznego podpisywania deklaracji.
Art. 3d. Składanie deklaracji za pomocą środków komunikacji elektronicznej wójtowi,
burmistrzowi (prezydentowi miasta), staroście, marszałkowi województwa regulują odrębne
przepisy.
Art. 4. Obowiązkiem podatkowym jest wynikająca z ustaw podatkowych
nieskonkretyzowana powinność przymusowego świadczenia pienięŜnego w związku z
zaistnieniem zdarzenia określonego w tych ustawach.
Art. 5. Zobowiązaniem podatkowym jest wynikające z obowiązku podatkowego
zobowiązanie podatnika do zapłacenia na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu albo
gminy podatku w wysokości, w terminie oraz w miejscu określonych w przepisach prawa
podatkowego.
Art. 6. Podatkiem jest publicznoprawne, nieodpłatne, przymusowe oraz bezzwrotne
świadczenie pienięŜne na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu lub gminy, wynikające z
ustawy podatkowej.
Art. 7. § 1. Podatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna
niemająca osobowości prawnej, podlegająca na mocy ustaw podatkowych obowiązkowi
podatkowemu.
§ 2. Ustawy podatkowe mogą ustanawiać podatnikami inne podmioty niŜ wymienione w § 1.
Art. 8. Płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca
osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do obliczenia i
pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie organowi podatkowemu.
Art. 9. Inkasentem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca
osobowości prawnej, obowiązana do pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we
właściwym terminie organowi podatkowemu.
Art. 10. § 1. Wprowadzenie zryczałtowanej formy opodatkowania nie pozbawia podatnika
moŜliwości dokonania wyboru opodatkowania na zasadach ogólnych.
§ 2. Przepisu § 1 nie stosuje się, jeŜeli ustawy podatkowe nie przewidują moŜliwości wyboru
przez podatnika formy opodatkowania.
Art. 11. Rokiem podatkowym jest rok kalendarzowy, chyba Ŝe ustawa podatkowa stanowi
inaczej.
Art. 12. § 1. JeŜeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy
obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego
z wyznaczonej liczby dni uwaŜa się za koniec terminu.
§ 2. Terminy określone w tygodniach kończą się z upływem tego dnia w ostatnim tygodniu,
który odpowiada początkowemu dniowi terminu.
§ 3. Terminy określone w miesiącach kończą się z upływem tego dnia w ostatnim miesiącu,
który odpowiada początkowemu dniowi terminu, a gdyby takiego dnia w ostatnim miesiącu nie
było - w ostatnim dniu tego miesiąca.
§ 4. Terminy określone w latach kończą się z upływem tego dnia w ostatnim roku, który
odpowiada początkowemu dniowi terminu, a gdyby takiego dnia w ostatnim roku nie było - w
dniu, który poprzedzałby bezpośrednio ten dzień.
§ 5. JeŜeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za
ostatni dzień terminu uwaŜa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy.
§ 6. Termin uwaŜa się za zachowany, jeŜeli przed jego upływem pismo zostało:
1) wysłane w formie elektronicznej, za poświadczeniem przedłoŜenia, do organu podatkowego
lub do jednostki informatycznej obsługi administracji podatkowej;
2) nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego albo złoŜone w polskim
urzędzie konsularnym;
3) złoŜone przez Ŝołnierza lub członka załogi statku morskiego w dowództwie jednostki
wojskowej lub kapitanowi statku;
4) złoŜone przez osobę pozbawioną wolności w administracji zakładu karnego;
5) złoŜone przez osobę aresztowaną w administracji aresztu śledczego.
DZIAŁ II
ORGANY PODATKOWE I ICH WŁAŚCIWOŚĆ
Rozdział 1
Organy podatkowe
Art. 13. § 1. Organem podatkowym, stosownie do swojej właściwości, jest:
1) naczelnik urzędu skarbowego, naczelnik urzędu celnego, wójt, burmistrz (prezydent miasta),
starosta albo marszałek województwa - jako organ pierwszej instancji;
2) dyrektor izby skarbowej, dyrektor izby celnej - jako:
a) organ odwoławczy odpowiednio od decyzji naczelnika urzędu skarbowego lub naczelnika
urzędu celnego,
b) organ pierwszej instancji, na podstawie odrębnych przepisów,
c) organ odwoławczy od decyzji wydanej przez ten organ w pierwszej instancji;
3) samorządowe kolegium odwoławcze - jako organ odwoławczy od decyzji wójta, burmistrza
(prezydenta miasta), starosty albo marszałka województwa.
§ 2. Minister właściwy do spraw finansów publicznych jest organem podatkowym - jako:
1) organ pierwszej instancji w sprawach stwierdzenia niewaŜności decyzji, wznowienia
postępowania, zmiany lub uchylenia decyzji lub stwierdzenia jej wygaśnięcia - z urzędu;
2) organ odwoławczy od decyzji wydanych w sprawach, o których mowa w pkt 1;
3) organ właściwy w sprawach porozumień dotyczących ustalenia cen transakcyjnych;
41) organ właściwy w sprawach interpretacji postanowień umów o unikaniu podwójnego
opodatkowania oraz innych ratyfikowanych umów międzynarodowych dotyczących
problematyki podatkowej;
1 4) organ właściwy w sprawach interpretacji przepisów prawa podatkowego - brzmienie obowiązujące od dnia 1
lipca 2007 r.
5) organ właściwy w sprawach informacji przekazywanych przez banki i spółdzielcze kasy
oszczędnościowo-kredytowe o załoŜonych i zlikwidowanych rachunkach bankowych
związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.
§ 3. Organami podatkowymi wyŜszego stopnia są organy odwoławcze.
Art. 13a. Rada Ministrów moŜe, w drodze rozporządzenia, nadać uprawnienia organów
podatkowych:
1) Szefowi Agencji Wywiadu,
2) Szefowi Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,
3) Szefowi Centralnego Biura Antykorupcyjnego,
4) Szefowi SłuŜby Wywiadu Wojskowego,
5) Szefowi SłuŜby Kontrwywiadu Wojskowego
- jeŜeli jest to uzasadnione ochroną tajemnicy państwowej i wymogami bezpieczeństwa państwa.
Art. 142. § 1. Minister właściwy do spraw finansów publicznych:
1) sprawuje ogólny nadzór w sprawach podatkowych;
2) dąŜy do zapewnienia jednolitego stosowania prawa podatkowego przez organy podatkowe
oraz organy kontroli skarbowej, dokonując w szczególności jego interpretacji, przy
uwzględnieniu orzecznictwa sądów oraz Trybunału Konstytucyjnego lub Europejskiego
Trybunału Sprawiedliwości.
§ 2. Interpretacjami, o których mowa w § 1 pkt 2, są wszelkie wyjaśnienia treści
obowiązującego prawa podatkowego, kierowane do organów podatkowych i organów kontroli
skarbowej, dotyczące problemów prawa podatkowego. Interpretacje, w tym takŜe ich zmiany, są
ogłaszane w Dzienniku Urzędowym Ministra Finansów.
§ 3. Zastosowanie się przez podatnika, płatnika lub inkasenta, a takŜe następcę prawnego lub
osobę trzecią odpowiedzialną za zaległości podatkowe do interpretacji, o której mowa w § 1 pkt
2, nie moŜe im szkodzić. W zakresie wynikającym z zastosowania się do interpretacji
podatnikowi, płatnikowi lub inkasentowi albo następcy prawnemu lub osobie trzeciej
odpowiedzialnej za zaległości podatkowe podatnika nie określa się albo nie ustala zobowiązania
podatkowego za okres do dnia jej uchylenia albo zmiany, a takŜe:
1) nie ustala dodatkowego zobowiązania w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i
usług;
2) nie wszczyna się postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia
skarbowe, a postępowanie wszczęte w tych sprawach umarza się;
3) nie stosuje się innych sankcji wynikających z przepisów prawa podatkowego i przepisów
karnych skarbowych.
§ 4. (uchylony).
Art. 14a. § 1. Stosownie do swojej właściwości naczelnik urzędu skarbowego, naczelnik
urzędu celnego lub wójt, burmistrz (prezydent miasta), starosta albo marszałek województwa na
pisemny wniosek podatnika, płatnika lub inkasenta mają obowiązek udzielić pisemnej
interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w ich indywidualnych
2 Art. 14. Minister właściwy do spraw finansów publicznych sprawuje ogólny nadzór w sprawach podatkowych. -
brzmienie obowiązujące od dnia 1 lipca 2007 r.
sprawach, w których nie toczy się postępowanie podatkowe lub kontrola podatkowa albo
postępowanie przed sądem administracyjnym.
§ 2. Wniosek, o którym mowa w § 1, składa się do właściwego naczelnika urzędu
skarbowego, naczelnika urzędu celnego lub wójta, burmistrza (prezydenta miasta), starosty albo
marszałka województwa. Składając wniosek, podatnik, płatnik lub inkasent jest obowiązany do
wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego oraz własnego stanowiska w sprawie.
§ 3. Interpretacja, o której mowa w § 1, zawiera ocenę prawną stanowiska pytającego z
przytoczeniem przepisów prawa.
§ 4. Udzielenie interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego, o
której mowa w § 1, następuje w drodze postanowienia, na które przysługuje zaŜalenie.
§ 5. Do załatwienia wniosku, o którym mowa w § 1, stosuje się odpowiednio przepisy art.
169 § 1 i 2 oraz art. 170 § 1, z tym Ŝe w razie gdy wniosek nie został uzupełniony w
wyznaczonym terminie, nie mają zastosowania przepisy art. 14b § 3.
Art. 14b. § 1. Interpretacja, o której mowa w art. 14a § 1, nie jest wiąŜąca dla podatnika,
płatnika lub inkasenta. JeŜeli jednak podatnik, płatnik lub inkasent zastosowali się do tej
interpretacji, organ nie moŜe wydać decyzji określającej lub ustalającej ich zobowiązanie
podatkowe bez zmiany albo uchylenia postanowienia, o którym mowa w art. 14a § 4, jeŜeli taka
decyzja byłaby niezgodna z interpretacją zawartą w tym postanowieniu.
§ 2. Interpretacja, o której mowa w art. 14a § 1, jest wiąŜąca dla organów podatkowych i
organów kontroli skarbowej właściwych dla wnioskodawcy i moŜe zostać zmieniona albo
uchylona wyłącznie w drodze decyzji, w trybie określonym w § 5.
§ 3. W przypadku niewydania przez organ postanowienia w terminie 3 miesięcy od dnia
otrzymania wniosku, o którym mowa w art. 14a § 1, uznaje się, Ŝe organ ten jest związany
stanowiskiem podatnika, płatnika lub inkasenta zawartym we wniosku. Przepis § 5 stosuje się
odpowiednio.
§ 4. W przypadkach uzasadnionych złoŜonością sprawy termin, o którym mowa w § 3, moŜe
zostać przedłuŜony do 4 miesięcy. O przedłuŜeniu terminu organ jest obowiązany zawiadomić
wnoszącego wniosek.
§ 5. Organ odwoławczy w drodze decyzji zmienia albo uchyla postanowienie, o którym
mowa w art. 14a § 4:
1) jeŜeli uzna, Ŝe zaŜalenie wniesione przez podatnika, płatnika lub inkasenta zasługuje na
uwzględnienie, lub
2) z urzędu, jeŜeli postanowienie raŜąco narusza prawo, orzecznictwo Trybunału
Konstytucyjnego lub Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, w tym takŜe jeŜeli
niezgodność z prawem jest wynikiem zmiany przepisów.
Zmiana albo uchylenie postanowienia wywiera skutek począwszy od rozliczenia podatku za
miesiąc następujący po miesiącu, w którym decyzja została doręczona podatnikowi, płatnikowi
lub inkasentowi, a gdy zmiana lub uchylenie postanowienia dotyczy podatków rozliczanych za
rok podatkowy - począwszy od rozliczenia podatku za rok następujący po roku, w którym
decyzja została doręczona podatnikowi, płatnikowi lub inkasentowi.
§ 6. Wykonanie decyzji, o której mowa w § 5, podlega wstrzymaniu do dnia upływu terminu
do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, a jeŜeli na decyzję zostanie złoŜona skarga do
sądu administracyjnego - do czasu zakończenia postępowania przed sądem administracyjnym.
Wstrzymanie wykonania decyzji nie pozbawia podatnika, płatnika lub inkasenta prawa do
wykonywania takiej decyzji.
§ 7. Ostateczne postanowienia oraz decyzje dotyczące interpretacji co do zakresu i sposobu
zastosowania prawa podatkowego w indywidualnych sprawach zamieszczane są na stronie
internetowej właściwej odpowiednio izby skarbowej lub izby celnej, bez podania danych
identyfikujących podatnika, płatnika lub inkasenta. Wójt, burmistrz (prezydent miasta), starosta
albo marszałek województwa interpretacje co do zakresu i sposobu zastosowania prawa
podatkowego w indywidualnych sprawach przesyłają niezwłocznie do właściwego dyrektora izby
skarbowej, celem ich zamieszczenia na stronie internetowej izby skarbowej.
Art. 14c. Zastosowanie się podatnika, płatnika lub inkasenta do interpretacji, o której mowa
w art. 14a § 1, nie moŜe mu szkodzić. W zakresie wynikającym z zastosowania się do
interpretacji podatnikowi, płatnikowi lub inkasentowi nie określa się albo nie ustala
zobowiązania podatkowego za okres do wywarcia skutku, o którym mowa w art. 14b § 5 zdanie
drugie, a takŜe:
1) nie ustala dodatkowego zobowiązania w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i
usług;
2) nie wszczyna się postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia
skarbowe, a postępowanie wszczęte w tych sprawach umarza się;
3) nie stosuje się innych sankcji wynikających z przepisów prawa podatkowego i przepisów
karnych skarbowych.
Art. 14d. Przepisy art. 14a-14c stosuje się odpowiednio do następcy prawnego podatnika, a
takŜe do osoby trzeciej odpowiedzialnej za zaległości podatkowe.
Art. 14e. § 1. Minister właściwy do spraw finansów publicznych wydaje pisemne
interpretacje w indywidualnych sprawach, w których nie toczy się i nie toczyło postępowanie
podatkowe lub kontrola podatkowa albo postępowanie przed sądem administracyjnym, wyłącznie
w zakresie postanowień umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz innych
ratyfikowanych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej.
§ 2. Przepisy art. 14a-14d stosuje się odpowiednio, z tym Ŝe termin, o którym mowa w art.
14b § 3, wynosi 6 miesięcy od dnia otrzymania wniosku.
Rozdział 1a
Interpretacje przepisów prawa podatkowego
(w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 lipca 2007 r).
Art. 14a. Minister właściwy do spraw finansów publicznych dąŜy do zapewnienia
jednolitego stosowania prawa podatkowego przez organy podatkowe oraz
organy kontroli skarbowej, dokonując w szczególności jego interpretacji, przy
uwzględnieniu orzecznictwa sądów oraz Trybunału Konstytucyjnego lub
Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (interpretacje ogólne).
Art. 14b. § 1. Minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek
zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną
interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną).
§ 2. Wniosek o interpretację indywidualną moŜe dotyczyć zaistniałego stanu
faktycznego lub zdarzeń przyszłych.
§ 3. Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest
do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo
zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w
sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
§ 4. Wnioskujący o wydanie interpretacji indywidualnej składa oświadczenie pod
rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania, Ŝe elementy stanu
faktycznego objęte wnioskiem o wydanie interpretacji w dniu złoŜenia
wniosku nie są przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego,
kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego organu kontroli skarbowej
oraz Ŝe w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w
decyzji lub postanowieniu organu podatkowego lub organu kontroli
skarbowej. W razie złoŜenia fałszywego oświadczenia wydana interpretacja
indywidualna nie wywołuje skutków prawnych.
§ 5. Nie wydaje się interpretacji indywidualnej w zakresie tych elementów stanu
faktycznego, które w dniu złoŜenia wniosku o interpretację są przedmiotem
toczącego się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej,
postępowania kontrolnego organu kontroli skarbowej albo gdy w tym
zakresie sprawa została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub
postanowieniu organu podatkowego lub organu kontroli skarbowej.
§ 6. Minister właściwy do spraw finansów publicznych w celu zapewnienia
jednolitości wydawanych wiąŜących interpretacji i usprawnienia obsługi
wnioskodawców moŜe, w drodze rozporządzenia, upowaŜnić podległe
organy do wydawania interpretacji indywidualnych w jego imieniu i w
ustalonym zakresie określając jednocześnie właściwość rzeczową i
miejscową upowaŜnionych organów.
§ 7. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze
rozporządzenia, wzór wniosku, o którym mowa w § 1, który zawiera dane
identyfikujące wnioskodawcę oraz dane wskazane w § 2-5, oraz sposób
uiszczenia opłaty, o której mowa w art. 14f.
Art. 14c. § 1. Interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z
uzasadnieniem prawnym tej oceny. MoŜna odstąpić od uzasadnienia
prawnego, jeŜeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym
zakresie.
§ 2. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja
indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z
uzasadnieniem prawnym.
§ 3. Interpretacja indywidualna zawiera pouczenie o prawie wniesienia skargi
do sądu administracyjnego.
Art. 14d. Interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego wydaje się bez
zbędnej zwłoki, jednak nie później niŜ w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania
wniosku. Do tego terminu nie wlicza się terminów i okresów, o których mowa w
art. 139 § 4.
Art. 14e. § 1. Minister właściwy do spraw finansów publicznych moŜe, z urzędu, zmienić
wydaną interpretację ogólną lub indywidualną, jeŜeli stwierdzi jej
nieprawidłowość, uwzględniając w szczególności orzecznictwo sądów,
Trybunału Konstytucyjnego lub Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości.
§ 2. Zawiadomienie o zmienionej interpretacji indywidualnej doręcza się
podmiotowi, któremu w danej sprawie interpretacja została wydana.
Art. 14f. § 1. Wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej podlega opłacie w wysokości
75 zł, którą naleŜy wpłacić w terminie 7 dni od dnia złoŜenia wniosku.
§ 2. W przypadku wystąpienia w jednym wniosku o wydanie interpretacji
indywidualnej odrębnych stanów faktycznych lub zdarzeń przyszłych pobiera
się opłatę od kaŜdego przedstawionego we wniosku odrębnego stanu
faktycznego lub zdarzenia przyszłego.
§ 3. Opłata, o której mowa w § 1 i 2, stanowi dochód budŜetu państwa.
Art. 14g. § 1. Wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów
określonych w art. 14b § 3 pozostawia się bez rozpatrzenia.
§ 2. W razie nieuiszczenia opłaty w terminie, wniosek pozostawia się bez
rozpatrzenia bez uprzedniego wezwania do uiszczenia opłaty.
§ 3. W sprawie pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia wydaje się
postanowienie, na które słuŜy zaŜalenie. Przepisy rozdziałów 14 i 16 działu
IV stosuje się odpowiednio.
Art. 14h. W sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio
przepisy art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 129, art. 130, art. 135-137, art. 140,
art. 143, art. 165a, art. 169 § 1 i 1a, art. 170 i art. 171 oraz przepisy rozdziału 5,
6, 10 i 23 działu IV.
Art. 14i. § 1. Interpretacje ogólne są publikowane, bez zbędnej zwłoki, w Dzienniku
Urzędowym Ministra Finansów oraz zamieszczane w Biuletynie Informacji
Publicznej.
§ 2. Interpretacje indywidualne wraz z informacją o dacie doręczenia są
niezwłocznie przekazywane organom podatkowym właściwym ze względu na
zakres spraw będących przedmiotem interpretacji oraz właściwemu
organowi kontroli skarbowej.
§ 3. Interpretacje indywidualne wraz z wnioskiem o wydanie interpretacji, po
usunięciu danych identyfikujących wnioskodawcę oraz inne podmioty
wskazane w treści interpretacji, są niezwłocznie zamieszczane w Biuletynie
Informacji Publicznej.
Art. 14j. § 1. Stosownie do swojej właściwości interpretacje indywidualne wydaje wójt,
burmistrz (prezydent miasta), starosta lub marszałek województwa.
§ 2. W zakresie, o którym mowa w § 1, opłata za wydanie interpretacji
indywidualnej stanowi dochód budŜetu jednostki samorządu terytorialnego.
§ 3. W zakresie nieuregulowanym w § 1 i 2 stosuje się odpowiednio przepisy
niniejszego rozdziału.
Art. 14k. § 1. Zastosowanie się do interpretacji indywidualnej przed jej zmianą lub przed
doręczeniem organowi podatkowemu odpisu prawomocnego orzeczenia
sądu administracyjnego uchylającego interpretację indywidualną nie moŜe
szkodzić wnioskodawcy, jak równieŜ w przypadku nieuwzględnienia jej w
rozstrzygnięciu sprawy podatkowej.
§ 2. Zastosowanie się do interpretacji ogólnej przed jej zmianą nie moŜe szkodzić
temu, kto się do niej zastosował, jak równieŜ w przypadku nieuwzględnienia
jej w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej.
§ 3. W zakresie związanym z zastosowaniem się do interpretacji, która uległa
zmianie, lub interpretacji nieuwzględnionej w rozstrzygnięciu sprawy
podatkowej, nie wszczyna się postępowania w sprawach o przestępstwa
skarbowe lub wykroczenia skarbowe, a postępowanie wszczęte w tych
sprawach umarza się oraz nie nalicza się odsetek za zwłokę.
Art. 14l. W przypadku gdy skutki podatkowe związane ze zdarzeniem, któremu odpowiada
stan faktyczny będący przedmiotem interpretacji, miały miejsce przed
opublikowaniem interpretacji ogólnej lub przed doręczeniem interpretacji
indywidualnej, zastosowanie się do tej interpretacji nie zwalnia z obowiązku
zapłaty podatku.
Art. 14m. § 1. Zastosowanie się do interpretacji, która następnie została zmieniona lub nie
została uwzględniona w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej, powoduje
zwolnienie z obowiązku zapłaty podatku w zakresie wynikającym ze
zdarzenia będącego przedmiotem interpretacji, jeŜeli:
1) zobowiązanie nie zostało prawidłowo wykonane w wyniku zastosowania
się do interpretacji, która uległa zmianie, lub interpretacji
nieuwzględnionej w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej oraz
2) skutki podatkowe związane ze zdarzeniem, któremu odpowiada stan
faktyczny będący przedmiotem interpretacji, miały miejsce po
opublikowaniu interpretacji ogólnej albo po doręczeniu interpretacji
indywidualnej.
§ 2. Zwolnienie, o którym mowa w § 1, obejmuje:
1) w przypadku rocznego rozliczenia podatków - okres do końca roku
podatkowego, w którym opublikowano zmienioną interpretację ogólną,
doręczono zmienioną interpretację indywidualną albo doręczono
organowi podatkowemu odpis orzeczenia sądu administracyjnego
uchylającego interpretację indywidualną ze stwierdzeniem jego
prawomocności;
2) w przypadku kwartalnego rozliczenia podatków - okres do końca
kwartału, w którym opublikowano zmienioną interpretację ogólną,
doręczono zmienioną interpretację indywidualną albo doręczono
organowi podatkowemu odpis orzeczenia sądu administracyjnego
uchylającego interpretację indywidualną ze stwierdzeniem jego
prawomocności, oraz kwartał następny;
3) w przypadku miesięcznego rozliczenia podatków - okres do końca
miesiąca, w którym opublikowano zmienioną interpretację ogólną,
doręczono zmienioną interpretację indywidualną albo doręczono
organowi podatkowemu odpis orzeczenia sądu administracyjnego
uchylającego interpretację indywidualną ze stwierdzeniem jego
prawomocności, oraz miesiąc następny.
§ 3. Na wniosek podatnika, który zastosował się do interpretacji, w decyzji
określającej lub ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego organ
podatkowy określa równieŜ wysokość podatku objętego zwolnieniem, o
którym mowa w § 1, albo - w przypadku uiszczenia podatku w zakresie
objętym tym zwolnieniem - określa wysokość nadpłaty.
§ 4. Organ podatkowy informuje podatnika w formie pisemnej o dacie
doręczenia odpisu orzeczenia, o którym mowa w § 2, podając jednocześnie
informacje, z jakim dniem kończy się okres zwolnienia z obowiązku płacenia
podatku wynikającego z uchylonej przez orzeczenie interpretacji.
Art. 14n. § 1. Przepisy art. 14k i art. 14m stosuje się odpowiednio w przypadku:
1) zastosowania się przez spółkę do interpretacji indywidualnej wydanej
przed powstaniem spółki na wniosek osób planujących utworzenie tej
spółki - w zakresie dotyczącym działalności tej spółki;
2) zastosowania się przez oddział lub przedstawicielstwo do interpretacji
indywidualnej dotyczącej działalności tego oddziału lub
przedstawicielstwa wydanej przed powstaniem tego oddziału lub
przedstawicielstwa na wniosek tworzącego je przedsiębiorcy.
§ 2. W przypadkach, o których mowa w § 1, zmienioną interpretację
indywidualną doręcza się odpowiednio spółce, oddziałowi lub
przedstawicielstwu, wskazanym przez wnioskującego o wydanie interpretacji
indywidualnej.
Art. 14o. § 1. W razie niewydania interpretacji indywidualnej w terminie określonym w
art. 14d uznaje się, Ŝe w dniu następującym po dniu, w którym upłynął
termin wydania interpretacji, została wydana interpretacja stwierdzająca
prawidłowość stanowiska wnioskodawcy w pełnym zakresie.
§ 2. Przepisy art. 14e i art. 14i § 2 stosuje się odpowiednio.
Art. 14p. Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się odpowiednio do naleŜności płatników
lub inkasentów, zobowiązań osób trzecich oraz do naleŜności, o których mowa w
art. 52 § 1.
Rozdział 2
Właściwość organów podatkowych
Art. 15. § 1. Organy podatkowe przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej i
miejscowej.
§ 2. Właściwość rzeczowa i miejscowa jest ustalana z uwzględnieniem równieŜ zakresu
zadań i terytorialnego zasięgu działania organów podatkowych, określonych na podstawie
odrębnych przepisów, w szczególności przepisów o wprowadzeniu programów pilotaŜowych, o
których mowa w art. 5 ust. 1a i 1b ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o urzędach i izbach
skarbowych (Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1267 i Nr 273, poz. 2703).
Art. 16. Właściwość rzeczową organów podatkowych ustala się według przepisów
określających zakres ich działania.
Art. 17. § 1. JeŜeli ustawy podatkowe nie stanowią inaczej, właściwość miejscową organów
podatkowych ustala się według miejsca zamieszkania albo adresu siedziby podatnika, płatnika,
inkasenta lub podmiotu wymienionego w art. 133 § 2.
§ 2. Minister właściwy do spraw finansów publicznych moŜe określić, w drodze
rozporządzenia, właściwość miejscową organów podatkowych w sprawach niektórych
zobowiązań podatkowych lub poszczególnych kategorii podatników, płatników lub inkasentów w
sposób odmienny niŜ określony w § 1, uwzględniając w szczególności posiadanie miejsca
zamieszkania lub siedziby za granicą, miejsce uzyskiwania dochodów oraz miejsce połoŜenia
przedmiotu opodatkowania.
Art. 17a. Organem podatkowym właściwym miejscowo w sprawie orzeczenia o
odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej jest organ podatkowy właściwy dla podatnika,
płatnika lub inkasenta.
Art. 18. § 1. JeŜeli w trakcie roku podatkowego lub określonego w odrębnych przepisach
innego okresu rozliczeniowego nastąpi zdarzenie powodujące zmianę właściwości miejscowej
organu podatkowego, organem podatkowym właściwym miejscowo za ten okres rozliczeniowy
pozostaje ten organ podatkowy, który był właściwy w pierwszym dniu roku podatkowego lub
okresu rozliczeniowego.
§ 2. Minister właściwy do spraw finansów publicznych moŜe określić, w drodze
rozporządzenia, przypadki, w których, w razie zmiany właściwości miejscowej w trakcie roku
podatkowego lub okresu rozliczeniowego, właściwym organem podatkowym jest organ inny niŜ
wymieniony w § 1, uwzględniając w szczególności zmianę miejsca zamieszkania, pobytu lub
siedziby podatnika.
Art. 18a. JeŜeli po zakończeniu roku podatkowego lub innego okresu rozliczeniowego
nastąpi zdarzenie powodujące zmianę właściwości miejscowej organu podatkowego, organem
podatkowym właściwym miejscowo w sprawach dotyczących poprzednich lat podatkowych lub
innych okresów rozliczeniowych jest organ właściwy po zaistnieniu tych zdarzeń, z
zastrzeŜeniem art. 18b.
Art. 18b. Organy podatkowe właściwe w dniu wszczęcia postępowania podatkowego lub
kontroli podatkowej pozostają właściwe w sprawie, której to postępowanie lub kontrola dotyczy,
chociaŜby w trakcie postępowania lub kontroli nastąpiło zdarzenie powodujące zmianę
właściwości.
Art. 19. § 1. Spory o właściwość rozstrzyga:
1) między naczelnikami urzędów skarbowych działających na obszarze właściwości miejscowej
tego samego dyrektora izby skarbowej - dyrektor tej izby skarbowej;
2) między naczelnikami urzędów skarbowych działających na obszarze właściwości
miejscowych róŜnych dyrektorów izb skarbowych - minister właściwy do spraw finansów
publicznych;
3) między naczelnikami urzędów celnych działających na obszarze właściwości miejscowej
tego samego dyrektora izby celnej - dyrektor tej izby celnej;
4) między naczelnikami urzędów celnych działających na obszarze właściwości miejscowej
róŜnych dyrektorów izb celnych - minister właściwy do spraw finansów publicznych;
5) między wójtem, burmistrzem (prezydentem miasta), starostą albo marszałkiem województwa
a naczelnikiem urzędu skarbowego lub naczelnikiem urzędu celnego - sąd administracyjny;
6) między wójtami, burmistrzami (prezydentami miast) i starostami - wspólne dla nich
samorządowe kolegium odwoławcze, a w razie braku takiego kolegium - sąd
administracyjny;
7) między marszałkami województw - sąd administracyjny;
8) w pozostałych przypadkach - minister właściwy do spraw finansów publicznych.
§ 2. Spór o właściwość rozstrzyga się, w drodze postanowienia, na wniosek organu będącego
stroną sporu.
§ 3. W przypadkach, o których mowa w § 1 pkt 2 i 4, wniosek o rozstrzygnięcie sporu wnosi
odpowiednio naczelnik urzędu skarbowego lub naczelnik urzędu celnego za pośrednictwem
odpowiednio właściwego dyrektora izby skarbowej lub dyrektora izby celnej.
Art. 20. Do czasu rozstrzygnięcia sporu o właściwość organ podatkowy, na którego obszarze
nastąpiło wszczęcie postępowania, podejmuje tylko te czynności, które są niezbędne ze względu
na interes publiczny lub waŜny interes strony.
DZIAŁ IIA
Porozumienia w sprawach ustalenia cen transakcyjnych
Art. 20a. Minister właściwy do spraw finansów publicznych, zwany w niniejszym dziale
"organem właściwym w sprawie porozumienia", na wniosek podmiotu krajowego, uznaje
prawidłowość wyboru i stosowania metody ustalania ceny transakcyjnej między:
1) powiązanymi ze sobą podmiotami krajowymi lub
2) podmiotem krajowym powiązanym z podmiotem zagranicznym a tym podmiotem
zagranicznym, lub
3) podmiotem krajowym powiązanym z podmiotem zagranicznym a innymi podmiotami
krajowymi powiązanymi z tym samym podmiotem zagranicznym
- dalej zwane "porozumieniem jednostronnym".
Art. 20b. § 1. Organ właściwy w sprawie porozumienia, na wniosek podmiotu krajowego,
po uzyskaniu zgody władzy podatkowej właściwej dla podmiotu zagranicznego powiązanego z
wnioskodawcą, uznaje prawidłowość wyboru i stosowania metody ustalania ceny transakcyjnej
między podmiotem krajowym powiązanym z podmiotem zagranicznym a tym podmiotem
zagranicznym (porozumienie dwustronne).
§ 2. W przypadku gdy porozumienie dotyczy podmiotów zagranicznych z więcej niŜ jednego
państwa, jego zawarcie wymaga zgody władz podatkowych państw, właściwych dla podmiotów
zagranicznych, z którymi ma być dokonywana transakcja (porozumienie wielostronne).
Art. 20c. Porozumienie obejmuje transakcje, które zostaną dokonane po złoŜeniu wniosku o
zawarcie porozumienia, jak i transakcje, których realizację rozpoczęto przed dniem złoŜenia
wniosku. Porozumienia nie zawiera się w zakresie transakcji, których realizację rozpoczęto przed
dniem złoŜenia wniosku o zawarcie porozumienia, a które w dniu złoŜenia wniosku są objęte
postępowaniem podatkowym, kontrolą podatkową, postępowaniem kontrolnym prowadzonym
przez organ kontroli skarbowej lub postępowaniem przed sądem administracyjnym.
Art. 20d. § 1. W przypadku gdy władza podatkowa właściwa dla podmiotu zagranicznego
nie wyraŜa zgody na zawarcie porozumienia lub istnieje uzasadnione prawdopodobieństwo
niewyraŜenia takiej zgody w terminie 6 miesięcy od dnia wystąpienia o nią, organ właściwy w
sprawie porozumienia zawiadamia o tym wnioskodawcę.
§ 2. W przypadku, o którym mowa w § 1, wnioskodawca moŜe w terminie 30 dni od dnia
doręczenia zawiadomienia:
1) wycofać wniosek o zawarcie porozumienia - za zwrotem połowy wniesionej opłaty;
2) zmienić wniosek o zawarcie porozumienia dwustronnego na wniosek o zawarcie
porozumienia jednostronnego - za zwrotem jednej czwartej wniesionej opłaty;
3) zmienić wniosek o zawarcie porozumienia wielostronnego na wniosek o zawarcie
porozumienia dwustronnego, jeŜeli władza podatkowa tylko jednego państwa wyraŜa zgodę
na zawarcie porozumienia - za zwrotem jednej czwartej wniesionej opłaty;
4) zaakceptować zawarcie porozumienia dwustronnego lub wielostronnego bez uwzględnienia
tych podmiotów zagranicznych powiązanych, których dotyczą przeszkody wymienione w § 1
- bez zmiany wysokości opłaty.
Art. 20e. Przed złoŜeniem wniosku o zawarcie porozumienia w sprawach ustalania cen
transakcyjnych podmiot krajowy zainteresowany zawarciem porozumienia moŜe zwrócić się do
organu właściwego w sprawie porozumienia o wyjaśnienie wszelkich wątpliwości dotyczących
zawierania porozumienia w indywidualnej sprawie, a w szczególności celowości zawierania
porozumienia, zakresu niezbędnych informacji, trybu i przypuszczalnego terminu zawarcia
porozumienia oraz przewidywanych warunków i czasu jego obowiązywania.
Art. 20f. Wnioskujący o zawarcie porozumienia obowiązany jest do przedstawienia:
1) propozycji stosowania metody ustalania ceny transakcyjnej, a w szczególności wskazania
jednej z metod, o których mowa w przepisach o podatku dochodowym od osób prawnych lub
przepisach o podatku dochodowym od osób fizycznych;
2) opisu sposobu stosowania proponowanej metody w odniesieniu do transakcji, która ma być
przedmiotem porozumienia, a w szczególności do wskazania:
a) zasad kalkulacji ceny transakcyjnej,
b) prognoz finansowych, na których opiera się kalkulacja ceny transakcyjnej,
c) analizy danych porównawczych, jakie wykorzystano do kalkulacji ceny transakcyjnej;
3) okoliczności mogących mieć wpływ na prawidłowe ustalenie ceny transakcyjnej, a w
szczególności:
a) rodzaju, przedmiotu i wartości transakcji, która ma być przedmiotem porozumienia,
b) opisu przebiegu transakcji, w tym analizy aktywów, funkcji i ryzyk stron transakcji, a
takŜe opisu przewidywanych przez strony transakcji kosztów związanych z transakcją
oraz opisu strategii gospodarczej stron transakcji i innych okoliczności, jeŜeli ta strategia
lub okoliczności mają wpływ na cenę przedmiotu transakcji,
c) danych dotyczących sytuacji gospodarczej w branŜy, w której prowadzi działalność
wnioskodawca, w tym danych dotyczących operacji gospodarczych zawieranych przez
podmioty niepowiązane, które wykorzystano do sporządzenia kalkulacji ceny
transakcyjnej,
d) struktury organizacyjnej i kapitałowej wnioskodawcy oraz podmiotów z nim
powiązanych, które są stroną transakcji, oraz opisu stosowanych przez podmioty
powiązane zasad rachunkowości finansowej;
4) dokumentów mających istotny wpływ na wysokość ceny transakcyjnej, a w szczególności
tekstów umów, porozumień i innych dokumentów wskazujących na zamiary stron transakcji;
5) propozycji okresu obowiązywania porozumienia;
6) wykazu podmiotów powiązanych, z którymi ma być dokonywana transakcja, wraz z ich
zgodą na przedłoŜenie organowi właściwemu w sprawie porozumienia wszelkich
dokumentów dotyczących transakcji i złoŜenia niezbędnych wyjaśnień.
Art. 20g. § 1. W razie istnienia wątpliwości dotyczących wybranej przez wnioskującego
metody ustalania ceny transakcyjnej i zasad jej stosowania lub wątpliwości do treści
dokumentów załączonych do wniosku, organ właściwy w sprawie porozumienia zwraca się o
wyjaśnienie tych wątpliwości lub przedłoŜenie dokumentów uzupełniających.
§ 2. W celu wyjaśnienia wątpliwości, o których mowa w § 1, organ właściwy w sprawie
porozumienia moŜe organizować spotkanie uzgodnieniowe.
§ 3. Ze spotkania uzgodnieniowego sporządza się protokół. Przebieg spotkania
uzgodnieniowego moŜe być ponadto utrwalony za pomocą aparatury rejestrującej obraz i dźwięk
lub na informatycznych nośnikach danych.
Art. 20h. § 1. Do czasu wydania decyzji wnioskodawca moŜe zmienić propozycję wyboru i
stosowania metody ustalania ceny transakcyjnej, z zastrzeŜeniem § 2.
§ 2. JeŜeli w toku postępowania organ właściwy w sprawie porozumienia stwierdzi istnienie
przeszkód, które nie pozwalają na zaakceptowanie wyboru i stosowania metody ustalania ceny
transakcyjnej przedstawionej we wniosku, zawiadamia o tych przeszkodach wnioskodawcę oraz
proponuje inną metodę ustalania ceny transakcyjnej. Zawiadomienie powinno zawierać
uzasadnienie faktyczne i prawne. Wnioskodawca w terminie 30 dni od dnia doręczenia
zawiadomienia moŜe zmienić wniosek lub złoŜyć dodatkowe wyjaśnienia i dokumenty.
Art. 20i. § 1. W sprawach o uznanie prawidłowości wyboru i stosowania metody ustalania
ceny transakcyjnej między podmiotami powiązanymi wydaje się decyzję, zwaną dalej "decyzją w
sprawie porozumienia".
§ 2. Decyzję w sprawie porozumienia doręcza się podmiotom powiązanym (krajowym i
zagranicznym), z którymi mają być dokonywane transakcje, a w przypadku porozumień
dwustronnych lub wielostronnych - równieŜ władzom podatkowym właściwym dla podmiotów
zagranicznych oraz naczelnikowi urzędu skarbowego i dyrektorowi urzędu kontroli skarbowej
właściwym dla wnioskodawcy oraz właściwym dla podmiotów krajowych powiązanych z
wnioskodawcą będących stronami transakcji objętej decyzją w sprawie porozumienia.
§ 3. Decyzja w sprawie porozumienia zawiera w szczególności:
1) oznaczenie podmiotów objętych porozumieniem;
2) wskazanie wartości transakcji objętych porozumieniem;
3) wskazanie rodzaju, przedmiotu transakcji objętych porozumieniem oraz okresu, którego ono
dotyczy;
4) wskazanie metody ustalania ceny transakcyjnej, algorytmu kalkulacji ceny oraz innych reguł
stosowania metody;
5) określenie istotnych warunków będących podstawą stosowania metody, o której mowa w pkt
4, z uwzględnieniem podziału ryzyka, pełnionych funkcji przez podmioty oraz marŜy
realizowanej przez podmioty, o których mowa w pkt 1;
6) termin obowiązywania decyzji.
§ 4. Termin obowiązywania decyzji w sprawie porozumienia nie moŜe być dłuŜszy niŜ 5 lat.
§ 5. Termin obowiązywania decyzji w sprawie porozumienia moŜe być przedłuŜany na
kolejne pięcioletnie okresy na wniosek podmiotu powiązanego, złoŜony nie później niŜ na 6
miesięcy przed upływem tego terminu, jeŜeli kryteria uznanej w tej decyzji metody ustalania
ceny transakcyjnej między podmiotami powiązanymi nie uległy zmianie.
§ 6. PrzedłuŜenie terminu obowiązywania decyzji w sprawie porozumienia następuje w
drodze decyzji.
Art. 20j. § 1. Postępowanie w sprawie porozumienia jednostronnego powinno być
zakończone bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niŜ w ciągu 6 miesięcy od dnia jego
wszczęcia.
§ 2. Postępowanie w sprawie porozumienia dwustronnego powinno być zakończone bez
zbędnej zwłoki, jednak nie później niŜ w ciągu roku od dnia jego wszczęcia.
§ 3. Postępowanie w sprawie porozumienia wielostronnego powinno być zakończone bez
zbędnej zwłoki, jednak nie później niŜ w ciągu 18 miesięcy od dnia jego wszczęcia.
Art. 20k. § 1. W przypadku zmiany stosunków gospodarczych powodującej raŜącą
nieadekwatność wyboru i stosowania uznanej za prawidłową metody ustalania ceny
transakcyjnej, decyzja w sprawie porozumienia moŜe być zmieniona lub uchylona przez organ
właściwy w sprawie porozumienia przed upływem ustalonego terminu jej obowiązywania.
Zmiana lub uchylenie decyzji następuje na wniosek strony lub z urzędu.
§ 2. Postępowanie wszczęte na wniosek strony:
1) w sprawie zmiany decyzji powinno być zakończone bez zbędnej zwłoki, jednak nie później
niŜ w ciągu 2 miesięcy od dnia jego wszczęcia;
2) w sprawie uchylenia decyzji powinno być zakończone bez zbędnej zwłoki, jednak nie
później niŜ w ciągu miesiąca od dnia jego wszczęcia.
Art. 20l. § 1. W przypadku niespełnienia warunków, o których mowa w art. 20i § 3 pkt 3-5,
określonych w decyzji w sprawie porozumienia, organ właściwy w sprawie porozumienia
stwierdza z urzędu jej wygaśnięcie.
§ 2. Decyzja stwierdzająca wygaśnięcie, o której mowa w § 1, wywołuje skutki prawne od
dnia doręczenia decyzji, której wygaśnięcie stwierdza.
Art. 20m. § 1. Wniosek o uznanie prawidłowości wyboru i stosowania metody ustalania
ceny transakcyjnej między podmiotami powiązanymi oraz wniosek, o którym mowa w art. 20i §
5, podlega opłacie wpłacanej na rachunek organu właściwego w sprawie porozumienia, w
terminie 7 dni od dnia złoŜenia wniosku.
§ 2. Wysokość opłaty od wniosku w sprawie porozumienia wynosi 1 procent wartości
transakcji będącej przedmiotem porozumienia, przy czym dla porozumienia:
1) jednostronnego:
a) dotyczącego wyłącznie podmiotów krajowych - wynosi nie mniej niŜ 5.000 zł i nie więcej
niŜ 50.000 zł,
b) dotyczącego podmiotu zagranicznego - wynosi nie mniej niŜ 20.000 zł i nie więcej niŜ
100.000 zł;
2) dwustronnego lub wielostronnego - wynosi nie mniej niŜ 50.000 zł i nie więcej niŜ 200.000
zł.
§ 3. Wysokość opłaty od wniosku o przedłuŜenie terminu obowiązywania decyzji w sprawie
porozumienia wynosi połowę wysokości opłaty naleŜnej od wniosku o zawarcie porozumienia.
Art. 20n. § 1. JeŜeli w toku postępowania w sprawie zawarcia porozumienia organ właściwy
w sprawie porozumienia stwierdzi, iŜ wartość transakcji, która moŜe być przedmiotem
porozumienia, została we wniosku podana w zaniŜonej wysokości, organ ten ustala wysokość
opłaty uzupełniającej, obliczonej zgodnie z art. 20m § 2.
§ 2. Na postanowienie w sprawie opłaty uzupełniającej słuŜy zaŜalenie.
Art. 20o. Opłaty, o których mowa w art. 20m i art. 20n, stanowią dochód budŜetu państwa.
Art. 20p. Koszty postępowania, o których mowa w art. 265 § 1 pkt 1 i 3, obciąŜają podmiot
składający wniosek o uznanie prawidłowości wyboru i stosowania metody ustalania ceny
transakcyjnej między podmiotami powiązanymi.
Art. 20q. W sprawach nieuregulowanych w niniejszym dziale stosuje się odpowiednio
przepisy działu IV.
Art. 20r. Przepisy niniejszego działu stosuje się odpowiednio w stosunkach pomiędzy
podmiotem mającym siedzibę lub zakład na terytorium jednego państwa a jego zagranicznym
zakładem w rozumieniu przepisów prawa podatkowego dotyczących podatku dochodowego od
osób fizycznych i podatku dochodowego od osób prawnych, w zakresie przypisania części
dochodu do podmiotu krajowego.
DZIAŁ III
ZOBOWIĄZANIA PODATKOWE
Rozdział 1
Powstawanie zobowiązania podatkowego
Art. 21. § 1. Zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem:
1) zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąŜe powstanie takiego zobowiązania;
2) doręczenia decyzji organu podatkowego, ustalającej wysokość tego zobowiązania.
§ 2. JeŜeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złoŜenia
deklaracji, a zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób określony w § 1 pkt 1, podatek
wykazany w deklaracji jest podatkiem do zapłaty, z zastrzeŜeniem § 3.
§ 3. JeŜeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, Ŝe podatnik, mimo
ciąŜącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złoŜył deklaracji
albo Ŝe wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niŜ wykazana w deklaracji, organ
podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego.
§ 3a. JeŜeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, Ŝe kwota zwrotu
podatku lub kwota nadwyŜki podatku naliczonego nad naleŜnym w rozumieniu przepisów o
podatku od towarów i usług jest inna niŜ wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje
decyzję, w której określa prawidłową wysokość zwrotu podatku lub nadwyŜki podatku
naliczonego nad naleŜnym.
§ 4. Przepisy § 3 i art. 53a stosuje się odpowiednio, gdy podatnik obowiązany jest do zapłaty
podatku, zaliczki na podatek lub raty podatku bez złoŜenia deklaracji, a obowiązku tego nie
wykonał w całości lub w części.
§ 5. JeŜeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złoŜenia
deklaracji, wysokość zobowiązania podatkowego, o którym mowa w § 1 pkt 2, ustala się zgodnie
z danymi zawartymi w deklaracji, chyba Ŝe przepisy szczególne przewidują inny sposób ustalenia
wysokości zobowiązania podatkowego albo w toku postępowania podatkowego stwierdzono, Ŝe
dane zawarte w deklaracji, mogące mieć wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego, są
niezgodne ze stanem faktycznym.
Art. 21a. Podatnik, który zamierza skorzystać z ulgi podatkowej, której warunkiem,
określonym w odrębnych przepisach, jest brak zaległości podatkowych, moŜe złoŜyć wniosek do
właściwego organu podatkowego o przeprowadzenie postępowania podatkowego. Do wydania
decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego przepis art. 21 § 3 stosuje się
odpowiednio.
Art. 21b. JeŜeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, Ŝe:
1) wysokość dochodu jest inna niŜ wykazana w deklaracji, a osiągnięty dochód nie powoduje
powstania zobowiązania podatkowego,
2) w deklaracji została wykazana strata, a osiągnięto dochód w wysokości niepowodującej
powstania zobowiązania podatkowego
- organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość tego dochodu.
Art. 22. § 1. Minister właściwy do spraw finansów publicznych moŜe, w drodze
rozporządzenia, w przypadkach uzasadnionych interesem publicznym lub waŜnym interesem
podatników:
1) zaniechać w całości lub w części poboru podatków, określając rodzaj podatku, okres, w
którym następuje zaniechanie, i grupy podatników, których dotyczy zaniechanie;
2) zwolnić niektóre grupy płatników z obowiązku pobierania podatków lub zaliczek na podatki
oraz określić termin wpłacenia podatku i wynikające z tego zwolnienia obowiązki
informacyjne podatników, chyba Ŝe podatnik jest obowiązany do dokonania rocznego lub
innego okresowego rozliczenia tego podatku.
§ 1a. Rozporządzenie, o którym mowa w § 1 pkt 1, dotyczące zaniechania poboru podatku
od podatników prowadzących działalność gospodarczą, którzy w wyniku zaniechania poboru
podatku staną się beneficjentami pomocy w rozumieniu przepisów o postępowaniu w sprawach
dotyczących pomocy publicznej, stanowiące pomoc publiczną, zawiera program pomocowy,
określający przeznaczenie i warunki dopuszczalności pomocy publicznej.
§ 2. Organ podatkowy, na wniosek podatnika, moŜe zwolnić płatnika z obowiązku pobrania
podatku, jeŜeli:
1) pobranie podatku zagraŜa waŜnym interesom podatnika, a w szczególności jego egzystencji,
lub
2) podatnik uprawdopodobni, Ŝe pobrany podatek byłby niewspółmiernie wysoki w stosunku do
podatku naleŜnego za rok podatkowy lub inny okres rozliczeniowy.
§ 2a. Organ podatkowy, na wniosek podatnika, moŜe ograniczyć pobór zaliczek na podatek,
jeŜeli podatnik uprawdopodobni, Ŝe zaliczki obliczone według zasad określonych w ustawach
podatkowych byłyby niewspółmiernie wysokie w stosunku do podatku naleŜnego od dochodu
przewidywanego na dany rok podatkowy.
§ 3. (uchylony).
§ 4. (uchylony).
§ 5. W przypadku wydania decyzji na podstawie § 2 organ podatkowy określa termin
wpłacenia przez podatnika podatku lub zaliczki na podatek, chyba Ŝe podatnik jest obowiązany
do dokonania rocznego lub innego okresowego rozliczenia tego podatku.
§ 6. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,
właściwość rzeczową organów podatkowych w sprawach wymienionych w § 2 i 2a.
Art. 23. § 1. Organ podatkowy określa podstawę opodatkowania w drodze oszacowania,
jeŜeli:
1) brak jest ksiąg podatkowych lub innych danych niezbędnych do jej określenia lub
2) dane wynikające z ksiąg podatkowych nie pozwalają na określenie podstawy opodatkowania,
lub
3) podatnik naruszył warunki uprawniające do korzystania ze zryczałtowanej formy
opodatkowania.
§ 2. Organ podatkowy odstąpi od określenia podstawy opodatkowania w drodze
oszacowania, jeŜeli dane wynikające z ksiąg podatkowych, uzupełnione dowodami uzyskanymi
w toku postępowania, pozwalają na określenie podstawy opodatkowania.
§ 3. Podstawę opodatkowania określa się w drodze oszacowania, stosując następujące
metody:
1) porównawczą wewnętrzną - polegającą na porównaniu wysokości obrotów w tym samym
przedsiębiorstwie za poprzednie okresy, w których znana jest wysokość obrotu;
2) porównawczą zewnętrzną - polegającą na porównaniu wysokości obrotów w innych
przedsiębiorstwach prowadzących działalność o podobnym zakresie i w podobnych
warunkach;
3) remanentową - polegającą na porównaniu wartości majątku przedsiębiorstwa na początku i
na końcu okresu, z uwzględnieniem wskaźnika szybkości obrotu;
4) produkcyjną - polegającą na ustaleniu zdolności produkcyjnej przedsiębiorstwa;
5) kosztową - polegającą na ustaleniu wysokości obrotu na podstawie wysokości kosztów
poniesionych przez przedsiębiorstwo, z uwzględnieniem wskaźnika udziałów tych kosztów
w obrocie;
6) udziału dochodu w obrocie - polegającą na ustaleniu wysokości dochodów ze sprzedaŜy
określonych towarów i wykonywania określonych usług, z uwzględnieniem wysokości
udziału tej sprzedaŜy (wykonanych usług) w całym obrocie.
§ 4. W szczególnie uzasadnionych przypadkach, gdy nie moŜna zastosować metod, o
których mowa w § 3, organ podatkowy moŜe w inny sposób oszacować podstawę
opodatkowania.
§ 5. Określenie podstawy opodatkowania w drodze oszacowania powinno zmierzać do
określenia jej w wysokości zbliŜonej do rzeczywistej podstawy opodatkowania. Organ
podatkowy, określając podstawę opodatkowania w drodze oszacowania, uzasadnia wybór metody
oszacowania.
Art. 23a. JeŜeli podstawa opodatkowania została określona w drodze oszacowania, a
podatnik jest zobowiązany do wpłaty zaliczek na podatek, organ podatkowy określa wysokość
zaliczek, za okres, za który podstawa opodatkowania została oszacowana, proporcjonalnie do
wysokości zobowiązania podatkowego za cały rok podatkowy lub inny okres rozliczeniowy.
Przepis art. 53a stosuje się odpowiednio.
Art. 24. § 1. Organ podatkowy, w drodze decyzji, określa wysokość straty poniesionej przez
podatnika, jeŜeli w postępowaniu podatkowym organ ten stwierdzi, Ŝe podatnik nie złoŜył
deklaracji, nie wykazał w deklaracji straty lub wysokość poniesionej straty róŜni się od
wysokości wykazanej w deklaracji, a poniesienie straty zgodnie z przepisami prawa
podatkowego uprawnia do skorzystania z ulg podatkowych.
Art. 24a. (uchylony).
Art. 24b. (uchylony).
Art. 25. (uchylony).
Rozdział 2
Odpowiedzialność podatnika, płatnika i inkasenta
Art. 26. Podatnik odpowiada całym swoim majątkiem za wynikające ze zobowiązań
podatkowych podatki.
Art. 26a. § 1.Podatnik nie ponosi odpowiedzialności z tytułu zaniŜenia lub nieujawnienia
przez płatnika podstawy opodatkowania czynności, o których mowa w art. 12, 13 oraz 18 ustawy
z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz.
176, z późn. zm.) - do wysokości zaliczki, do której pobrania zobowiązany jest płatnik.
§ 2. W przypadku, o którym mowa w § 1, nie stosuje się przepisu art. 30 § 5.
Art. 27. (uchylony).
Art. 28. § 1. Płatnikom i inkasentom przysługuje zryczałtowane wynagrodzenie z tytułu
terminowego wpłacania podatków pobranych na rzecz budŜetu państwa.
§ 2. W razie stwierdzenia, Ŝe płatnik lub inkasent pobrał wynagrodzenie nienaleŜnie lub w
wysokości wyŜszej od naleŜnej, organ podatkowy wydaje decyzję o zwrocie nienaleŜnego
wynagrodzenia.
§ 3. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia:
1) szczegółowe zasady ustalania wynagrodzenia płatników i inkasentów pobierających podatki
na rzecz budŜetu państwa, w relacji do kwoty pobranych podatków, oraz tryb pobrania
wynagrodzenia;
2) szczegółowe zasady oraz tryb zwrotu otrzymanego wynagrodzenia w razie pobrania przez
płatnika lub inkasenta podatku, zaliczki na podatek lub raty podatku nienaleŜnie lub w
wysokości wyŜszej od naleŜnej.
§ 4. Rada gminy, rada powiatu oraz sejmik województwa moŜe ustalać wynagrodzenie dla
płatników lub inkasentów z tytułu poboru podatków stanowiących dochody, odpowiednio,
budŜetu gminy, powiatu lub województwa.
Art. 29. § 1. W przypadku osób pozostających w związku małŜeńskim odpowiedzialność, o
której mowa w art. 26, obejmuje majątek odrębny podatnika oraz majątek wspólny podatnika i
jego małŜonka.
§ 2. Skutki prawne ograniczenia, zniesienia, wyłączenia lub ustania wspólności majątkowej
nie odnoszą się do zobowiązań podatkowych powstałych przed dniem:
1) zawarcia umowy o ograniczeniu lub wyłączeniu ustawowej wspólności majątkowej;
2) zniesienia wspólności majątkowej

Chcesz się dalej uczyć? Szukasz informacji o szkołach wyższych i kierunkach studiów? Kariera.pl poleca wyszukiwarkę edukacyjną.

Zobacz też: burmistrz - oferty pracy, mim - oferty pracy, minister - oferty pracy, operator - oferty pracy, pilot - oferty pracy, rektor - oferty pracy, starosta - oferty pracy, wójt - oferty pracy, PR - oferty pracy, Dobrze płatne zawody